Одамна не носам накит, ниту шапки не носам високи потпетици, ниту часовник носам...

Одамна не носам накит

ниту шапки

не носам високи потпетици

ниту часовник носам

oчите ми се единствен украс

црвена ја бојосав косата

често боса шетам 

дур ми ѕемнат прстите на нозете

а со времето расчистивме 

дека не си се допаѓаме

oдамна не зборувам многу

ниту гледам телевизија

не читам весници

ниту пак сакам да прераскажувам шеги

се’ што имам да кажам 

во погледот носам

луѓето ги гледам за да ги видам

читам меѓу редови и туѓи мисли

ја зборувам вистината 

и тогаш кога ми носи бол

одамна го заклучив срцето

како модерна блиндор врата 

со четири вртења на клучот

oдамна насмевката ја ставам наутро 

и ја вадам навечер

како секојдневен ритуал со шминкање

одамна плачам во себе

небаре брана кај грлото имам ставено

oдамна не знам што со сите овие чувства

во кој подрум да ги ставам

за случајно да не затребаат

oдамна името ми изгуби значење

оти во моите три букви има еден цел шарен свет

одамна

но толку многу одамна

што веќе не знам ни дали сум сонувала

паметам дека имав крила

со меки, нежни пердуви

на допир воздушести

како облаците да ти легнале на дланка

како кога од милост душата ти се распаѓа

мирисаа на чисто

на безгрешност и љубов

но

тоа беше толку одамна

што навистина не сум сигурна дали воопшто ги имав

одамна плешките ме болат

ми крварат на исто место

ми пулсираат раните

душата чиниш низ нив ми излегува

и некогаш

кога успевам да заспијам

има утра

кога ми мириса на детство

утра во кои на перницата ми спијат бели пердуви 

Не е до маглата!

Не е до маглата

никогаш и не било

се изгубивме некаде попатно

сонце дур имаше

и небото блескаше сино

ете тогаш не се видовме

ќори при очи

глуви при уши

со мраз во душите

а горливи срца

заслепени од суета

уморни од барање

еден покрај друг поминавме

без да се погледнеме

и еден во друг да си ѕирнеме

таму

ете таму да се најдеме

да се препознаеме

животи наназад дур се баравме

а и во овој се промашивме

и сега низ магла лутаме

како кучиња скитници

како изгубени

без цел

ниту идеја каде сме кинисале

а во оваа магла

во оваа која во умовите ни тлее

нема да се најдеме

оти е густа и тешка

со мирис на убиена желба

абортирана среќа

густа како сета горчина во дланките

кои во немоќ ги стискаме

и тешка

како чекорите дур се оддалечуваме

оти еден за друг да бевме

по срцата ќе се препознаевме

по чукањето и трепетот

кој во ист ритам ни е

оти и во најгустата магла

како оваа која вечерва стежна

кога ништо не се гледа

небаре перде на очите имаме

срцата сами патот ќе го најдеа

не е до маглата

никогаш и не било

до нас е

до луѓето

до таа проклета магла во која векови живееме!

автор: Ана Бунтеска

Храброст или глупост: Слики направени со човечка крв! Убаво, но морбидно (фото)

Човековата кративност и фантазија понекогаш оди до тој степен што се претвора во бизарност. Постојат и таков тип на уметници и сликари, ако не сте знаеле, кои сликаат со вистинска крв. Оние најстраствените на ваквиот вид на уметност одат и до степен да ја користат својата крв како материјал. Овие дела навистина фасцинираат, но се чини дека се бизарни. Што мислите вие?

Најчитани

Твитови