КУФЕРОТ И БУГАРСКИОТ ПАСОШ МАМКА ЗА “ХРАБРИТЕ” МАКЕДОНЦИ: „ Доколку сите ние побегнеме Вардар ќе заплаче“!

Иднината останува на младите, барем така велат постарите. За жал многумина од младите луѓе во Македонија во првата прилика ги пакуваат куферите и заминуваат некаде далеку од својот дом, секако барајќи подобра иднина. Но, има и такви кои имаат сосема спротивно мислење.

Една од нив е и младата надеж помеѓу ораторите, Ангела Петровска, која веќе ја завршува прва година во СЕПУГС „Васил Антевски - Дрен“. Нејзиниот последен говор кој доби две први награди, една на ораторската вечер во училиштето и една на државно ниво на средношколскиот натпревар МАСУМ (која ја делеше со уште еден ученик), е целосна спротивност од ставот на младите кои ја напуштаат државата.

„Доколку сите ние побегнеме Вардар ќе заплаче. Шар Планина ќе се слее од тага во своите котлини. Охрид, бисерот на Балканот, ќе го изгуби својот сјај.“ - оваа метафора на Ангела ќе сите вас ќе ве замисли, а можеби некои од вас и ќе се откажат од идеја да го напуштат својот дом. Доколку овие две - три реченици беа доволен поттик, во продолжение прочирајте го целиот говор, верувајте нема да се покаете!

„Возовите секојдневно минуваат покрај железничката станица, во својата утроба ги носат неискажаните тајни, насолзените очи, надежта за подобра иднина. Многубројни патници, тежина во градите, крик на локомотивата која води кон неизвесност. Каде? - Некаде на запад, илјадници километри далеку од оваа шака земја. Преку океанот, каде модерното ера е во полн замав. Како? - Многу лесно, продавајќи ја својата националност. Предавајќи не нас Македонците  за топол дом и сигурно работно место, подолго од 6 месеци, во европските и светските метрополи. А ние? Што со нас? Каква е нашата иднина во оваа балканска држава? Победата која 26 години не силеше полека, но сигурно ни се лизга од рака, но ние се уште сме тука на ова парче исконска земја. Нашите државни симболи сеуште вдахнуваат душа во нас како европски народ, во системот на испреплетени пајакови мрежи. Но, ако тие продолжат да гледаат светла иднина во куферот и бугарскиот пасош и тоа еден ден ќе  го снема. Зошто? - Бидејќи себичноста и македонското “прво себе, па тебе” се дел од денешниот современ македонски менталитет.

Но, кога би размислила подобро и кога тој товар би го почуствувала на својот грб, можеби тогаш би   ја оправдала таквата постапка, ете тие се во право,  но сепак решението не е во бегството. Доколку сите ние побегнеме Вардар ќе заплаче. Шар Планина ќе се слее од тага во своите котлини. Охрид, бисерот на Балканот, ќе го изгуби својот сјај. Сигурна сум дека солзите и тагата ќе се леат, затоа што Македонија ќе остане пуста и предадена без борба на туѓинците. Затоа, да престанеме да го полниме со работа бугарското МВР. Да го спасиме нашето општество од апатичната состојба во која се наоѓа. Во центарот да се позиционира народот на кој не му се важни туѓите мислења и државните фотељи. Народот на кој не му се важни и потребни странските инвеститорите и кредиторите на кои им ја продаваме својата независност и суверенитет. Добра политика, стабилна економија, среќен народ.

Затоа, главата горе напатен народе мој. Ти кој во крв си израснал. Прошетај низ светот собери знаење, стекни искуство, нахрани го духот со туѓи култури и традиции, напој ја душата со новитети од денешниот современ западен свет, но врати се дома. Врати се тука во своето гнездо. Земјата во чии дамари бие твоето постоење. Земјата создадена од корените на твоите прадедовци. Остани, заедно да  го исчистиме троскотот. Да се соединиме и сплотиме како едно. Да поставиме темел на стабилна држава. Знам, знам дека сите можеме храбро и сложно да говориме на  ист јазик.

Да ја скроиме Македонија по европски размери и да  создадеме метропола  која ќе биде  достојна за човековото живеење. Народе мој, доста беше, доста беа леењата на мајчините солзи по своето чедо. Доста се болни разделби од своите најблиски кои беспомошно заминуваат од оваа земја. Да ги увидиме нашите можности и искористиме нашите предизбозиции како европска држава. И тогаш сигурна сум дека ФИРОМ ќе биде историја. Егеј и Пирин срамежливо ќе ни намигнуваат. А Македонците ќе стојат гордо , исправено пред целиот свет и дилемата за постоењето и  потеклото на овој измачен и напатен народ нема да постои.“

Превземање на содржините од порталот Exclusive.mk во целост или делови, не е дозволено освен со писмена дозвола од Еxclusive.mk во спротивно секое неовластено копирање ќе се фактурира согласно ценовникот на нашата редакција.

 

Градот кој ги чува сите мои тајни: Ги сакам улиците додека се гушкаат со тишината!

Чекорам утрово по празните улици на мојот град.

Се прегрнуваме, се сакаме, не можеме еден без друг. Кај и да одам, секогаш му се враќам. Понекогаш ме нервира, мора да признаам. Ме нервира воздухот кој е загаден, возачите кои не знаат да возат на кружен тек, пешаците кои преминуваат улица насекаде, само не на пешачки, тоа што знае долго да западне во сивило и монотонија.

Но, имаме нераскинлива врска. Тој ги чува сите мои тајни. Ги видел сите мои насмевки, сите мои солзи. На секоја калдрма сум оставила по парче емоција. Најмногу го сакам кога е празен, рано наутро или доцна навечер, во ситните саати. Го сакам Широк Сокак кога е празен, само тогаш му ја гледам душата. Ја чувствувам. Ме враќа во времето и ми раскажува приказни. Од сите приказни, најмногу ја сакам онаа за Кемал Мустафа и Елени Каринте. За тоа дека понекогаш животот се случува во еден ден.

Ги сакам улиците додека се гушкаат со тишината. Тогаш можам да сонувам, да мечтаам, да се надевам. Го сакам паркот додека е празен. Кога можам да седам долго на клупите вкусувајќи ја магијата на утрото и раскажувајќи му ги на градот сите мои приказни. Одвреме – навреме Саат кулата ќе ме потсети дека времето минува. Ама дека ова е мое време. Време за да раскажувам, да пишувам, силно да љубам и на големо да сонувам.

Јас и мојот град сме неразделни. Иако понекогаш го напуштам. Го напуштам на неколку дена кога ќе му се налутам. А, му се лутам затоа што ми ги прати сите другари преку океаните, затоа што си го изгуби сјајот… Знам да се налутам и оти луѓето кои го нарекуваат свој не се грижат за него. Како нешто може да биде твое, а да не го гледаш како капка вода среде пустина?

Ама, ете, пак му се враќам за да се гушкаме во утрата додека сите спијат.

„Пример“ за професор: Мажена професорка од скопско училиште во жешка акција со колега на екскурзија!

На младите пример во животот треба да им бидат родителите, но покрај нив и професорите играат голема улога во нивното оформување како личности. Но, не секогаш овие луѓе се добар пример за младите. Приказната во продолжение е репер за еден лош пример. 

Имено, на една од училиштите повеќедневни екскурзии, кои секое средно училиште ги организира, учениците од скопско средно училиште заминале на неколку дена низ Балканските држави. На екскурзијата се течело во најдобар ред, нормално помеѓу некои ученици се родиле симпатии и паднало и по некое „мување“, некои учениците испиле малку повеќе, а некои едностано заминале на екскурзија за да прошетаат и запознаат нови култури.

Но, потоа ете ти несреќа. Една од опијанетите ученички тотално се изгубила, па нејзината другарка отрчала да ја повика класната, сепак нели повозрасен човек треба да помогне во таква ситуација. Кога девојчето влетало во собата на професорката, која била отклучена за „не дај боже“, ја затекнала својата мажена професорка со незгодна ситуација со свој колега - професор. Веднаш ја затворила вратата и се обратила кај првата професорка која ја сретнала попат.

Класната и колегата набрзо ја побарале ученичката која барала помош и како ништо да не се случило се однесувале најнормално, па дури биле и вознемирени за опијанетата ученичка. 

Ученичката која ни ја раскажа оваа приказна сакаше да остане анонимна, а целта на објавување на оваа приказна е да допре до што повеќе професори и иситите да се подзамислат што прават кога родителите им ги даваат децата на одговорност. Сепак екскурзиите се испланирани за едукација на учениците, а ваквата „едукација“ е непотребна!

Допис од читател

Најчитани

Твитови